روزی روزگاری

وقتی که بچه نداری و به بچه فکر می کنی، فکرهایی توی ذهنت است که ممکن است خیلی باکلاس و رایج باشد؛ مثلا بچه داری باید یک موقع توی زندگی آدم باشد که آدم بخواهد چند وقتی خانه بماند یا برنامه ای برای نگهداری از بچه داشته باشد مثل یک فامیل یا مهد کودک، زایمان طبیعی که سخت است و تا حدودی کولی بازی است در موردش فکر نکنی بهتر است، شیر دادن هم که یه جوری است؛ به دل آدم نمی چسبد، درست است که علم تاییدش می کند ولی چندش آور است، تازه به نظر من بزرگترین مشکل بچه داری این بود که یکی می خواهد تقریبا حالا حالاها با تو و همسرت زندگی کند!

ولی... ولی وقتی بچه داری، حتی وقتی بچه ت را تنها و تنها توی دلت داری، تصمیم می گیری اگر بتوانی خودت به دنیا بیاوریش، از خودت دورش نکنی و تا جایی که می توانی پیشش باشی، تا دو سال(تا نهایت امکان و توان) به او شیر بدهی، و خیلی چیزهای دیگر حتی یک مسافرت کوچک و نه، یک گردش بدون او هم برایت لذت بخش نیست...

و صدایی در دلت هست: من مادرم!

نمی دانم اسمش را بگذارم یک جرقه یا یک تغییر یا هر چیز دیگری؛ حالا اسمش مهم نیست، حسش مهم است! حس لحظه ای که وقتی داری با دخترت که همیشه منظورش را با اسم ها رسانده، حرف می زنی و او نگاهت می کند، انگار یک چیز را کشف کرده! و فعل جمله ت را تکرار می کند، (تا به حال به این کلمه در حرف زدن دقت نکرده بوده!) و این قدر برایش مهم می شود که بعد از این همیشه اول فعل مورد نظرش را می گوید بعد شروع می کند به ردیف کردن اسم هایی که توی ذهنش است!

پ.ن: تاریخ دقیقش که یادم نیست! دستکاری شده!

به حانیه می گویم هر وقت گفتم کیه، بگو حانیه. داریم به سمت در خانه مان می رویم و عکس خودمان را توی شیشه در پارکینگ می بینم، این قدر لباس پوشیده که تپل شده و دست هایش سیخ مانده اند؛ می گویم خوشگل مامان کیه؟ ... هر بار دستش را به شکمش می زند و می گوید: حانــــی

حانیه خیلی شست ش را می خورد، در هشت ماهگی دکتر خودش گفته بود خوب نیست ادامه بدهد، یک سال و یک ماهه بود که یک بار که خیلی کلافه شده بودم خواستم صرفا به همین دلیل دکتر برویم، دکتر خودش نبود و یک دکتر دیگر رفتیم؛ او گفت که تا هفت سالگی نگران این موضوع نباشم، بعد از یک ماه حانیه دیگر شست ش را نمی خورد... آیا واقعا این کار را تا به حال به خاطر حساسیت من کرده؟!

1. چند سال پیش، به سرم زده بود دستگاهی بخریم به نام یونیزاسیون محیط، آن موقع خیلی احساس کسالت و تنبلی می کردم و فکر می کردم با این دستگاه که کارش صرفا پخش یون منفی در محیط است، زندگی مان شادتر و بهتر می شود.

این روزها با حانیه نیازی به آن دستگاه حس نمی کنم، بدون این که از دخترم قصد استفاده ابزاری داشته باشم!

2. دخترم خیلی به ندرت می گوید: "مامان"، تقریبا وقتی که خیلی بیچاره و مستاصل می شود، یاد خودم می افتم که وقتی به آن روز می افتم، مهربان مهربانان را می خوانم.

3. حافظه حانیه خیلی بهتر از حافظه ما کار می کند، یک آچار اسباب بازی دستش گرفته و به سراغ یک پیچ واقعی می رود، اگر او همیشه با من و یا پدرش بوده که بوده، ما واقعا به یاد نداریم او این پیچ باز کردن را کجا دیده است!!!

4. فکر می کنم من بعد برای نوشتن شیرین کاری های حانیه یا احساسات خودم در موارد مختلف(!) مجبور شوم دفترچه خاطراتم را بیاورم!

یک ماهی هست که مادری من یک ساله شده؛

این قدر که در این یک سال بردگی این موجود ناتوان و کوچک را کردم؛ مابقی بیست و سه سال عمرم بندگی خدای بزرگ و قادر را نکردم.

حانیه مثل موبایل وقتی که دارد باتری اش تمام می شود، آدم را می کُشد بس که Low Battery می دهد و خوابش نمی برد!